MOJE ŻYCIE

Ważnym punktem obchodów nadania imienia oraz stulecia bibliotek publicznych był spektakl pt: „ Trans- Atlantyk " w reżyserii Piotra Siekluckiego.

Sztuka opowiada o emigrantach polskich, którzy po wybuchu wojny przybywają do Argentyny.

Bohaterem książki na postawie której powstało przedstawienie Witold Gombrowicz uczynił alter - ego samego siebie.

Pisarz w pierwszym akcie idzie do poselstwa polskiego w kraju, gdzie powstało Tango aby prosić o wsparcie. Tam najpierw jest wyśmiany i poniżony, potem to jego proszą aby pisał artykuły że „ Słowacki wielkim poetą był ". Następnie po odmowie zostaje obrzucony epitetem  „ gówniarz".

Na tym kończy się scena .

Autor wyolbrzymia wady rodaków poprzez posłużenie się surrealizmem.

Widzimy to w scenie pojedynku słownego z osobą w kapeluszu, kiedy bohater używa wyrazów których na salonach się nie używa czy późniejszą namową kompanów aby ugryzł swego konkurenta, co przecież w rzeczywistości się nie zdarza.

Sztuka kończy się nawiązaniem do chocholego tańca z „ Wesela" Wyspiańskiego.

Na uwagę zasługują zabiegi reżysera, który wprowadza do sztuki różne urozmaicenia.

W jednej ze scen bohaterzy pojawiają się na przemian na balkonie wśród publiczności, co symbolizuje pogoń jednego za drugim.

Innym ciekawym rozwiązaniem  jest rzucenie w stronę sali balonem przypominającym naczynie.

Ostatnim i bardzo widocznym zabiegiem w scenach odgrywanych po przerwie jest to, że aktorzy na oczach widzów noszą dekoracje   ( kolumny) do kolejnych odsłon.

Zwykle robione jest to w zaciemnieniu lub po opuszczeniu kotary.

Jest to niewątpliwie nawiązanie niekonwencjonalnego charakteru pisarza, który nic sobie nie robił z konwenansów.